افرادی که چندین بار در آزمون کارشناسی ارشد قبول نشده اند بخوانند

برخي از افراد براي چندمين بار در کنکور شرکت مي کنند و باز هم موفق به قبولي نمي شوند. اين افراد ويژگي هاي مختلفي دارند. بعضي ها سال ها پشت کنکور مي مانند، اما در نهايت در کنکور و رشته مورد علاقه شان قبول مي شوند، به خواسته شان مي رسند و آسيب نمي بينند.
در مقابل گروهي ديگر با يک بار موفق نشدن به هم مي ريزند و آسيب مي بينند از اين رو نوع نگاه و ويژگي هاي شخصيتي و انعطاف پذيري اهميت زيادي دارد. با اين وجود اگر فردي چندين بار است که موفق نشدن را تجربه مي کند بهتر است از خودش بپرسد آيا بازنگري در اهداف را انجام داده است؟
واقعيت اين است که گاهي اوقات اهدافي را براي خودمان در نظر مي گيريم که رسيدن به آنها دشوار است و سختي هايي به همراه دارد. شايد توانايي و امکانات ما پاسخگوي رسيدن به آن اهداف نباشد. در چنين حالتي سلامت روان شناختي فرد حکم مي کند در اهدافش بازنگري و هدف هاي دست يافتني تر ديگري را انتخاب کند. به هر حال افرادي که چندين بار موفق نشدن را تجربه کرده اند بدون شک نسبت به بقيه بيشتر مستعد تجربه غم و اندوه هستند يا ممکن است حالت هايي از افسردگي در آنها ديده شود.

مقابله با افسردگي
گاهي اوقات افراد بعد از اعلام نتايج کنکور و شنيدن اين خبر که باز هم قبول نشده اند دچار حالت هايي از افسردگي مي شوند که شايد اين موضوع اطرافيان رانگران کند. اگر افسردگي به صورت واکنشي و گذرا باشد ، شبيه حالتي که در سوگ هم ديده مي شود شايد موضوع نگران کننده اي نباشد و فرد با مکانيسم هاي طبيعي خودش بتواند از پس آن بربيايد، اما اگر افسردگي ماندگار بود و دوام داشت، احتمالا فرد به تنهايي نتوانسته است با آن مقابله کند و آن موقع مداخلات روان شناختي ومراجعه فرد به يک مشاور و روان شناس توصيه مي شود.

حمايت هاي والدين
فردي که در کنکور قبول نشده ممکن است از سوي خانواده هم با مشکلاتي روبه رو شود و والدين با واکنش هاي هيجاني خودشان اين موفق نشدن را فاجعه بزرگي تلقي کنند، به طوري که فرد احساس مي کند مصيبتي رخ داده است، ناراحتي هايش بيشتر شود و آسيب ببيند.
اين نگاه خانواده مي تواند فرد را به مرز افسردگي برساند. بنابراين به والدين توصيه مي شود براي اين که مشکلات روان شناختي جدي براي فرزندشان به وجود نيايد به اين توصيه ها توجه کنند:

* بهتر است والدين بر حسب مورد از کلاس و برنامه هاي آموزشي يا سخنراني هاي روان شناسان استفاده کنند تا بدانند در اين شرايط چطور بايد با فرزندشان برخورد کنند.
* سرزنش، توصيه يا نصيحت هاي مستقيم براي نوجوانان و جوانان تاثير مثبتي ندارد و مشکلاتي را ايجاد مي کند. والدين بايد نقش حمايتگر داشته باشند. يعني به فرزندشان بگويند ما کنار تو هستيم و از تو حمايت مي کنيم. او را سرزنش نکنند که چرا نتوانستي موفق شوي و از مقايسه فرزندشان با ديگران خودداري کنند.

* از فرزندشان به آرامي و به طور ضمني سوال کنند برنامه ات براي آينده چيست؟ فکر مي کني کجاي کار مشکل داشتي؟ با اين کار مي توانند قسمت بالغ شخصيت فرزندشان را فعال کنند. پرسيدن اين سوالات بهتر از امر و نهي به فرزندشان است. اين که بگويند تو بايد از اين به بعد اين کارها را انجام دهي يا اين طور رفتار کني يا اين طور درس بخواني، فايده اي ندارد.

* فرزندشان را تهديد نکنند. به او نگويند چون قبول نشدي ما ديگر از تو حمايت نمي کنيم و تو فرزند خوبي براي ما نيستي.