مشاهیر مجسمه ساز ایرانی

 ابوالحسن.خان صدیقی، (۱۲۷۳ - ۱۳۷۴) نقاش و مجسمه.ساز برجستهٔ ایرانی و از شاگردان کمال.الملک بود. مجسمه فردوسی در میدان فردوسی و مجسمه خیام در پارک لاله تهران و مجسمه نادرشاه افشار در مشهد و طرح چهره ابوعلی سینا از کارهای برجستهٔ او هستند.
ابوالحسن.خان صدیقی در سال ۱۲۷۳ خورشیدی در محلهٔ عودلاجان تهران به دنیا آمد. پدرش میرزا باقرخان صدیق.الدوله از اهالی نور مازندران بود اما سال.ها قبل از تولد ابوالحسن به تهران آمده بودند و ساکن عودلاجان شده بودند که آن زمان از محلات اعیان.نشین پایتخت محسوب می.شد. ابوالحسن در هفت سالگی به مدرسهٔ اقدسیه رفت که از مدارس جدید بود و سعیدالعلمای لاریجانی آن را بنیان گذاشته بود. پس از پایان تحصیلات ابتدایی برای ادامه تحصیل به مدرسهٔ آلیانس رفت و در آن.جا بدون این که استاد نقاشی داشته باشد شروع به نقاشی کرد؛ نقاشی.های او روی دیوارهای مدرسه اعتراض مدیران مدرسه را در پی داشت.

هر چند خانواده اشرافی او آرزوهای دیگری برای.اش می.پروراند و پدرش تمایل نداشت که فرزندش به نقاشی روی آورد[اما علاقهٔ بیش از حد ابوالحسن به نقاشی و طراحی موجب شد درس را در سال آخر مدرسه رها کند و همراه دوستش علی.محمد حیدریان نزد کمال.الملک غفاری برود و بر سر کلاس درس او در مدرسهٔ صنایع مستظرفه حاضر شود. پس از سه سال تحصیل در سال ۱۲۹۹ با درجهٔ ممتاز دیپلم گرفت و در همان مدرسه به عنوان معلم مشغول تدریس شد. شاگرد برجستهٔ او علی.اکبر صنعتی در مورد این دوران می.نویسد: [ابوالحسن] «... در کار هنرآفرینی آن.چنان خوش می.درخشد که به روایت مرحوم اسمعیل.خان آشتیانی، آقا کمال.الملک اغلب از سر طنز و تشویق شاگرد، او را آمیرزا ابولحسن.خان رقیب صدا می.کرد!»
در سال ۱۳۲۹ صدیقی به انجمن آثار ملی پیوست در این دوران او چهره.نگاری از مشاهیر علمی و ادبی ایرانی را به انجام رساند و مجسمه.های ماندگاری از این مشاهیر ساخت. چهره.نگاری از سعدی، بوعلی سینا، فردوسی و حافظ حاصل این دوران است.

او سرانجام در سال ۱۳۴۰ از دانشگاه تهران بازنشسته شد اما تمام هم و غم خود را به مجسمه.سازی اختصاص داد. با سفر به ایتالیا موفق شد مجسمه.های ماندگاری در ایتالیا بسازد. مجسمه نادر و همراه.اش در آرامگاه نادرشاه مشهد و مجسمه فردوسی در میدان فردوسی تهران و مجسمه خیام پارک لاله تهران هم حاصل این سال.ها است.در جریان انقلاب ۱۳۵۷ مجسمه خیام آسیب جدی دید و به دلیل پرتاب سنگ به این مجمسه صورت و انگشتان.اش شکست در روز ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ گروهی ناشناس سر مجسمهٔ فردوسی را از تن جدا کردند که بعدها مرمت شد.در هنگام وقوع انقلاب، صدیقی در ایتالیا در کار ساختن مجسمهٔ امیرکبیر بود، ماکت گچی مجسمه تمام شده بود که مسئولین دولت حکومت جدید از پرداخت هزینه.های بعدی سرباز زدند و مجسمهٔ برنزی که قرار بود ساخته شود هرگز ساخته نشد. این ماکت گچی که ۲۲۵ سانتی.متر ارتفاع دارد هم.اکنون در ریخته.گری در میلان ایتالیا قرار دارد. صدیقی بعد از مدتی به ایران بازگشت و سال.های پایانی را در سکوت و انزوا به.سر برد. در هشتم تیر ۱۳۷۱ همسرش نیز درگذشت. در سال1370 کمیسیون ملی یونسکو در ایران تصمیم گرفت از آثار صدیقی عکس.برداری کند و کتابی در این زمینه منتشر کند. کتاب در سال ۱۳۷۳ منتشر شد صدیقی یک سال پس از انتشار این کتاب در ۲۰ آذر ۱۳۷۴ درگذشت.