چگونه با کارنامه فرزندان برخورد کنیم

چگونه با کارنامه فرزندان برخورد کنیم 

"سامانه صدای مشاور تحصیلی"

مشاوره دهنده تخصصی روانشناسی کودک

برای تماس با مشاورین ما تنها با تلفن ثابت و بدون گرفتن کد، با شماره  9099071613  تماس بگیرید.

تماس از 8 صبح تا 12 شب

حتی ایام تعطیل

چگونه با کارنامه فرزندان برخورد کنیم

کارنامه، به نوعی نشانگر پایان سال تحصیلی است؛ نمایشگری که زحمات یک ساله دانش‌آموزان و البته معلمان را نشان می‌دهد. کارنامه می‌تواند با سامانه‌ای در نظرگرفتن نظام آموزش و پرورش و فرآیند یاددهی – یادگیری، سر آغاز دوره جدید آموزش نیزتلقی شود.

حاصل تلاش معلمان، اولیا و بویژه دانش‌آموزان پس از طی 9 ماه از سال تحصیلی باارایه کارنامه آنان منعکس می‌شود که این هم جزیی از موقعیت‌های حساس زندگی دانش‌آموز است.

 ایام دریافت کارنامه پس از امتحانات خرداد ماه، آبستن تحولات و رخدادهای مختلفی است و بعضاً به بحران‌های مهمی در خانواده تبدیل می‌شود.

 نگرانی‌ها و انتظارات قبل از صدور کارنامه‌ها و واقعیت‌های پس از آن، فضایی ناامن و صحنه‌های ناشایستی در خانواده‌ها ایجاد می‌کند و ایام تعطیلات تابستانی راتلخ می‌نماید. در حالی که باید روز برداشت محصول و چیدن میوه‌های علم، روزی با نشاط و شاداب باشد.

 واقعاً چه عواملی موجب بروز این معضلات می‌شود؟

 پاسخ را باید در نگرش و عقاید حاکم بر خانواده‌ها و مدارس جستجو کرد. بازخوردرفتارهای اطرافیان دانش‌آموزان منجر به ایجاد فضای ناآرام و تشویش خاطر آنان می‌شودو باید برای تلطیف آن فرهنگ‌سازی شود.

 برای کاهش نگرانی‌ها و کنترل بحران کارنامه‌ها، مواردی به این شرح پیشنهادمی‌شود:

  1 نباید بیش از حد به نمرات دانش‌آموزان حساسیت نشان داد. باید بپذیریم که تربیت و آموزش و میزان کارایی آن فقط از طریق تعدادی نمره نمایان نمی‌شود و ممکن است بخشی از نمرات کسب نشده به واسطه بی‌دقتی یا بروز مشکل از ناحیه طرح سؤالات باشد. لذا عملکرد واقعی دانش‌آموزان در رفتارها، نگرش‌ها و مهارت‌های زندگی متجلی می‌شود. بیست‌گرایی و حساس ساختن فراگیران به نمره 20 نیز تبعات نامناسبی برذهن وروان فراگیران دارد.

 2  از مقایسه نمرات دانش‌آموزان با دیگران پرهیز شود. امام علی (ع) می‌فرمایند: «خیر انسان در تفاوت‌های فردی است.» دانش‌آموزان توانایی‌های متفاوتی دارند و قرار نیست همه عین هم باشند. لذا مقایسه کردن موجب کاهش اعتماد به نفس،حسادت و ناراحتی آنان می‌شود. بنابراین نباید به مقایسه آنان با اقوام و دیگران مبادرت شود. می‌بایستی دانش‌آموز را نسبت به شرایط خود و وضعیت قبلی خود مقایسه کردو روند پیشرفت و یا عدم آن را جستجو کرد.

 3  دانش‌آموزان هر نمره‌ای که بگیرند، قابل تقدیرند. اگر دانش‌آموز نسبت به عملکردهای قبلی خود رشد داشته باشد، با هر نمره‌ای قابل تقدیر است. نباید تشویق صرفاً در یک گستره رقابتی انجام شود، بلکه اگر نقاط ضعف دانش‌آموز نسبت به قبل رفع شده باشد، شایسته تشویق است.

 بی‌توجه بودن به دانش‌آموزان و طرد کردن آنان مشکل را وارد یک مرحله پیشرفته‌ترمی‌کند، اتفاقاً دانش‌آموزانی که ضعف درسی دارند باید کانون توجه خانواده قرارگیرند نه اینکه تهدید شوند و محرومیت‌های مضاعف درباره آنان اعمال گردد.

 4 نباید به واسطه نمرات کمتر از انتظار، دانش‌آموزان را از نظر تفریح و تفنن تحریم کرد و بالعکس باید آنان از اوقات فراغت برای جبران نقایص‌ خویش استفاده کنند. محرومیت و تحریم از علایق، از توجه فراگیرندگان به علم آموزی می‌کاهد و خسارت‌های جبران‌ناپذیری در افراد ایجاد می‌نماید.

  5انتظارات اولیا، از فرزندان باید واقع‌بینانه باشد. ما باید براساس توان وظرفیت فرزندان خود انتظار داشته باشیم. اگر این انتظارات قبل از امتحانات ابرازشود، دانش‌آموز را مضطرب خواهد کرد.

 به عنوان مثال دانش‌آموزی که در حد نمره 19 و 20 نباشد، از او انتظار آن رانباید داشت. اگر قبل از دریافت کارنامه به او گفته شود که باید همه نمرات شما 20باشد و در عمل چنین اتفاق نیافتد، او با اضطراب کامل منتظر واکنش اولیا خواهدبود.

  6توصیه می‌شود که به جای تهدید و تضعیف فرزندان، طی نشستی با اعضای خانواده علل و دلایل ضعف او بررسی شود و راه‌حل‌های تکمیلی و اصلاحی ارایه گردد و در محیطی آرام، آسیب‌شناسی و براساس دلایل افت تحصیلی به چاره‌جویی بپردازند.