مدرسه هوشمند، تجربه ای نوین در برنامه های آموزش و پرورش(2)

برای همگام شدن باعلم تردیدی نیست:

سطح سواد دیجیتالی و دسترسی مردم به فناوری روز مانند اینترنت می تواند در میزان استقبال ایشان از مدارس هوشمند تاثیر گذار باشد. والدین می توانند با این نوع مدارس از طریق رایانه ارتباط برقرارسازند؛ پدر و مادرها می توانند با مدیر یا معلمان مدرسه ارتباط برقرار کنند و از وضعیت تحصیلی فرزند خود آگاه شوند.

اما ممکن است گاهی دسترسی به رایانه و اینترنت برای بعضی افراد فراهم نباشد، یا این که به دلیل عدم آشنایی بسیاری از والدین با كاربرد های فناوری اطلاعات و عدم وجود دانش عمومی در این زمینه، این تهدید حس شود كه از توسعه مدارس هوشمند استقبال چندانی صورت نگیرد.

والدینی كه خود با رایانه و اینترنت بیگانه هستند، نمی توانند مرتب به پورتال اطلاعاتی مدارس هوشمند سرزده و با مدیران و كارشناسان ارتباط برقرار سازند. به علاوه دانش آموزانی كه در مدارس هوشمند تحصیل می كنند، همواره با سؤالات زیادی مواجه می شوند و به علت اینكه به منابع اطلاعاتی زیادی دسترسی دارند، از لحاظ دانش از والدین خود پیشی می گیرند؛ لذا والدین نمی توانند به تقاضاها و خواسته های آنان پاسخ دهند؛ در این صورت ارتباطات والدین با فرزندانشان بسیار كاهش می یابد و شكاف بین این دونسل ایجاد می گردد.

برخی والدین هم انتظار دارند تا در این مدرسه مانند نظام سنتی، معلم با گچ و ماژیك به تدریس بپردازد و با برگزاری امتحان های مداوم و ارائه تكلیف به دانش آموزان به ارزیابی آن ها بپردازد و در نهایت معلم بیشتر نقش متکلم وحده را ایفا نماید و کلیه مطالب را به دانش آموز منتقل نماید.

این در صورتی است که معلم بیشتر نقش راهنما را بر عهده دارد و دانش آموز با تحقیق و پژوهش مفاهیم درسی را فرا می گیرد و ارزیابی دانش آموزان نیز بیشتر بر مبنای میزان پژوهش گری وی اختصاص می یابد. این موضوع تکالیف والدین را افزایش می دهد و آن ها مجبور می شوند تا مدت زمان بیشتری برای فرزندان خود اختصاص دهند و اگر نتوانند چنین کاری را انجام دهند موجب فاصله گرفتن ایشان از فرزندانشان می گردد.

دراین صورت، ممکن است بسیاری از والدین نسبت به مدارس هوشمند دید مثبتی نداشته باشندو این نوع آموزش را باعث بیشتر شدن بار مسئولیت خویش در برابر فرزندانشان بدانند!

از سوی دیگر نمی توان جایگاه و اولویت آموزش در کشور را نادیده گرفت. جامعه اطلاعاتی آینده نیازمند افرادی است که بتوانند فناوری اطلاعات را خلاقانه در جهت رشد و توسعه به کار برند، در این عصر بی بهره مانده از دانش، بینش و مهارت های روز، به بیکاری، نابرابری های اجتماعی و در نتیجه پیدایش نارضایتی و تنش می انجامد و مدارس هوشمند عمدتاً در جهت تأمین این نیازها برنامه ریزی شده اند.

 هدف از ایجاد مدارس هوشمند عبارتند از:

رشد همه جانبه دانش‌آموزان (ذهنی ، جسمی ، عاطفی، روانی و...)

ارتقاء توانایی‌ها و قابلیت‌های فردی.

تربیت نیروی انسانی متفکر و آشنا به فن‌آوری.

افزایش ارتقاء و مشارکت مردمی پیش‌نیازها جهت اجرای مدارس هوشمند با توجه به اهداف مدرسه هوشمند و با توجه به نوع جهت‌گیری آن در تربیت دانش‌آموزان، نیاز به تجهیزات و امکاناتی دارد که در مدارس سنتی به آن نیازی نیست.

تجهیزات سخت‌افزاری و شبکه شامل:

رایانه شخصی به تعداد مورد نیاز

چاپگر و اسکنر

تجهیزات Active / Passive شبکه

پهنای باند متناسب برای شبکه WAN

و نرم‌افزاری شامل:

وب ‌سایت

نرم‌افزارهای پایه و آموزشی چند رسانه‌ای

نرم‌افزارهای ساخت محتوای دروس و کاربردی

نرم‌افزار اتوماسیون اداری

تجهیزات تامین برق اضطراری

مراحل اجرایی مدارس هوشمند:

1)برنامه ریزی وهدف گذاری

2)تجهیز و آماده سازی مدرسه

3)آموزش و تجهیز نیروی انسانی

4)آماده سازی محتوی

5)برگزاری کلاس های آموزشی مبتنی بر محتوای چند رسانه ای

6)ارزیابی وسنجش

هوشمندسازی مدارس، درپنج مرحله رتبه بندی می شود:

مرحله مقدماتی - رتبه پنج- مدرسه نیمه الکترونیک

مرحله مقدماتی - رتبه چهار- مدرسه الکترونیک

مرحله میانی - رتبه سه- مدرسه نیمه هوشمند

مرحله میانی - رتبه دو - مدرسه هوشمند

مرحله پیشرفته- رتبه یک- مدرسه هوشمند پیشرفته

آمارتقریبی مدارس هوشمند براساس اظهارادارات کل استان ها- تیرماه90:

از مجموع3660 مدارس هوشمند کل کشور حدود 20 مدرسه جزء مدارس نیمه هوشمند، 840 مورد به عنوان مدرسه الکترونیک و 2800مدرسه به عنوان مدرسه نیمه الکترونیک تلقی می شوند و مطابق برنامه پنجم توسعه کشور کلیه مدارس کشور باید تا پایان سال 1394 دریکی ازمراحل پنج گانه هوشمند سازی قرار گیرند.

مدرسه هوشمند راهی در جهت رشد فکری دانش‌آموزان این مرز و بوم است. با امید آن که باحل برخی مشکلات در این زمینه و گسترش و اجرایی شدن طرح این مدارس در سراسرایران، شاهد حرکت سریع و پویا به سمت هوشمند شدن واقعی آموزش کشورمان باشیم. آن وقت، درآینده، با گسترش فناوری های ارتباطی و توسعه امكانات تكنولوژیكی، سرعت و دقت برانجام تمام كارها افزوده و احتمال خطا توسط سرمایه های انسانی كاهش می یابد.