روش های علاقه مند کردن دانش آموزان به درس و مدرسه

نحوه مقاله نویسی -مقاله - مقاله نویسی- بازنگری مقاله نویسی- مقاله علمی - مقالات - مقالات علمی - نگارش مقاله - نوشتن مقاله - پایان نامه - ارشد 

"سامانه صدای مشاور تحصیلی"

مشاوره دهنده تخصصی دانشگاهی

برای تماس با مشاورین ما تنها با تلفن ثابت و بدون گرفتن کد، با شماره9099071613  تماس بگیرید.

تماس از 8 صبح تا 12 شب

حتی ایام تعطیل

نحوه مقاله نویسی -مقاله - مقاله نویسی- بازنگری مقاله نویسی- مقاله علمی - مقالات - مقالات علمی - نگارش مقاله - نوشتن مقاله - پایان نامه - ارشد 

تا زمانی که به چیزی احساس نیاز نشود فرد برای رسیدن به آن تلاش نمی‌کند. اگر فردی نتواند در زندگی چیزهای مهم را تشخیص دهد و آن‌ها را نشناسد، نباید امید زیادی به بهبود زندگی و رفاه او داشته باشیم. اگر فرد نداند چه چیزی برایش اهمیت دارد و چه باید انجام دهد، به هدف‌های خود نخواهد رسید. باید کوشید تا چیزهایی را که دانش‌آموز در زندگی به آنها علاقه دارد شناسایی کرد. عده‌ای از روانشناسان رفتـــار انسان را متأثر از احساسات او می‌انگارند. یعنی احســـــاسات انسان ایجاد کننده‌ی رفتار او است؛ به عبارت دیگر احساســات ، طرز فکرها ، اعتقــادات و ادراکات انســان بوجود ‌آورنده رفتارند. از نظر تربیتی نیز این عقیده بسیار اهمیت دارد. اگر دانش‌آموزی احساس کند که معلمش او را دوست دارد ، رفتارش نسبت به آن معلم دوستانه خواهد بود و به درس آن معلم نیز علاقه‌مند خواهد شد؛ در مقابل اگر احساس کند که معلم او را دوست ندارد ، احتمالا نسبت به درس آن معلم نیز علاقه‌ای نخواهد داشت. بنابراین باید کوشید تا چیزهایی را که دانش‌آموز در زندگی به آن‌ها علاقه دارد شناسایی نموده و کار کردن با دانش‌آموز را از چیزهای دوست داشتنی آغاز کرد.

شناسایی خود یا خویشتن پنداری :

  خویشتن پنداری عامل بسیار مهمی در ایجاد نوع رفتار است. افرادی که خویشتن پنداری مثبتی دارند رفتارشان اجتماع پسندتر از افرادی است که خویشتن پنداری آن‌ها منفی است. خویشتن‌پنداری عبارت از عقیده و پنداری است که فرد درباره خود دارد. این عقیده و پندار به تمام جوانب خود یعنی جنبه‌های جسمانی ، اجتماعی ، عقلانی و روانی فرد مربوط می‌شود. تصور انسان درباره هر یک از عوامل رفتار معین و مشخص است. به عنوان مثال یک نمونه از مواردی که تأثیر خویشتن پنداری دانش‌آموزان را در وضع تحصیلی آنان نشان می‌دهد این است که دانشمندی در ضمن مشاوره با دانش‌آموزان عقب افتاده طی سالیان متمادی به این نتیجه رسیده است که یکی از عوامل اصلی عدم موفقیت تحصیلی این عده ، عقیده و پنداری است که آنها درباره خود دارند. به عبارت دیگر تعداد زیادی از این دانش‌آموزان اصولا معتقدند که قادر به خواندن نیستند. آزمایشات پزشکی نشان می‌دهد که این عده دارای هیچ گونه نقص بینایی ، عقلانی ، شنوایی یا گویایی نیستند و از نظر جسمی سالم هستند. این دانشمند پس از مشاوره با این شاگردان نتیجه می‌گیرد که فقط خویشتن پنداری منفی شاگردان باعث عقب افتادگی تحصیلی آن‌ها شده است. نتیجه آن که خویشتن پنداری تأثیر مهمی در نحوه پیشرفت دانش‌آموزان و رفتار آن‌ها دارد.

  دانشمندی به نام « کویر اسمیت » معتقد است خویشتن پنداری بر اثر روابط بین عوامل زیر تعیین می‌شود :

  الف- پندار والدین درباره فرد :

  سال‌های اولیه کودکی عامل بسیار مهمی در شکل‌گیری شخصیت کودک به شمار می‌رود. در چنین سال‌هایی والدین نقش بسیار مهمی در ایجاد نوع شخصیت کودک ایفا می‌کنند. کودک اولین الگوهای رفتاری خود را در محیط خانواده از والدین خود تقلید می‌کند. تربیت صحیح کودک در سال‌های اولیه که به سال‌های سازندگی معروفند اهمیت خاصی دارد. به گونه‌ای که رفتار والدین با کودک در سال‌های اولیه زندگی اثرات خاصی در نحوه رفتار و تکوین شخصیت کودک به جا می‌گذارد. والدین می‌توانند کودک را در خلال این سال‌ها به استقلال یا وابستگی ، به عطوفت یا خشونت تشویق کنند.

  ب- تصور و پندار دوستان و همبازی ها درباره فرد :

  به موازات رشد کودکان با مشاهده بازی آن‌ها می‌توان دریافت که کودکان سعی دارند همواره نقش دوستان صمیمی خود را تقلید کنند. کودک می‌خواهد مثل دوست صمیمیش لباس بپوشد ، حرف بزند و عمل کند. تقلید نقش امری طبیعی است و در تکوین شخصیت کودک مؤثر است. از سوی دیگر کودکان در انتخاب نوع دوستان تشخیص کافی و دقت لازم را ندارند و احتمالا دوستانی انتخاب خواهند کرد که یا از لحاظ سنی متفاوتند و یا از نظر رفتاری با هم مغایرت دارند. در این مورد معمولا والدین به طور مستقیم در این امر اساسی و حیاتی دخالت کنند و کودک را در صورت لزوم در انتخاب دوست راهنمایی کنند.

  ج- تصور و پندار معلمان درباره فرد :

  در سن معینی که کودک پا به کودکستان و یا دبستان می‌گذارد تجربه جدیدی را در زندگی آغاز می‌کند. آشنایی شاگرد با معلمان و رابطه‌ای که بین معلم و دانش‌آموز ایجاد می‌گردد عامل مهمی در شکل‌گیری شخصیت و نحوه خویشتن پنداری دانش‌آموز به شمار می‌آید. معلمان علاقه‌مند با رفتار انسانی خود دانش‌‌آموزانی با صفات انسانی و علاقه‌مند در مدرسه به وجود می‌آورند. در حالی که معلمان بی علاقه و وقت‌گذران که به روابط انسانی بی‌ توجه‌اند ، دانش‌آموزانی افسرده و گریزان از مدرسه تربیت می‌کنند. اعتقاد و پندار معلم درباره نوع رفتار دانش‌آموز و توانایی‌های او و نحوه استفاده از این عوامل می‌تواند شخصیت دانش‌آموز را در مسیر خاصی پرورش دهد. معلمی که دانش‌آموز را در مدرسه با کلماتی نظیر تنبل ، بی عرضه و بیچاره نامگذاری می‌کند، نباید از دانش‌آموز توقع داشته باشد كه فرد  علاقه‌مند و منطقی‌ای شود.

  د- تصور و پندار فرد درباره خود :

  تصور و پندار درباره خصوصیات جسمانی ، عقلانی ، اجتماعی و روانی بخشی از شکل‌گیری خویشتن پنداری فرد را تشکیل می‌دهد. افرادی که نسبت به هم‌سن‌هایشان کوتاه‌تر یا بلندتر هستند یا کسانی که عقب‌افتادگی ذهنی دارند ، احتمالا رفتارشان با افراد عادی متفاوت خواهد بود.

  ه- توجه به زمان حال :

  عامل مهم دیگری که در تعلیم و تربیت برای کشف معنی و مفهوم مشخصی باید مورد مورد توجه قرار گیرد ، تأکید بر زمان حال است. اگر بپذیریم که احساس باعث ایجاد رفتار است ، از آن جایی که احساس در زمان حال به انسان دست می‌دهد باید رفتار کنونی فرد را مورد بررسی قرار دهیم. این عقیده دریچه‌های امید تازه‌ای را در تعلیم و تربیت بر روی والدین و دانش‌آموزان می‌گشاید. در اکثر اوقات چشم‌ پوشی از شکست‌های گذشته ، دانش‌آموزان را تشویق می‌کند تا در زمان حال برای کسب موفقیت مجدّانه کوشش کنند. از سوی دیگر تأکید بیش از حد بر عوامل گذشته عذر و بهانه‌ای برای دانش‌آموز فراهم می‌کند و به او امکان می‌دهد که به سادگی تمام شکست‌های آینده خود را به گذشته‌اش نسبت دهد و برای بهبود وضع تلاش و فعالیتی نکند.

  و- فراهم آوردن امکانات و فرصت برای کشف معنی و خودیابی :

  عامل مهمی که در نظام کنونی تعلیم و تربیت کمتر مورد توجه قرار گرفته ، دادن امکان و فرصت به دانش‌آموزان برای کشف معنی از آموخته‌هاست. در مدارس مطالب بسیار سریع و بدون صرف وقت به دانش‌آموزان ارایه می‌شود. هنوز موضوعی را دانش‌آموز درک نکرده و مفهومی از آن برای خود به وجود نیاورده ، مطلب جدیدی به او ارایه می‌شود و دانش‌آموز مجبور می‌شود بدون کم و کاست محتوا را عیناً فرا گیرد. در غیر این صورت مردود خواهد شد. چنین روشی از همان کلاس اول ابتدایی یعنی هم زمان با آغاز آموزش رسمی در مورد دانش‌آموز اجرا می‌گردد. به دانش‌آموز آموخته می‌شود که آن چه که معلم و کتاب می‌گوید صحیح است وباید عیناً همان را فرا گیرد. در این حالت به احساسات ، عقاید و ارزش‌های انسانی دانش‌آموز به عنوان یک فرد متفکر توجهی نمی‌شود. دانش آموز در مدارس نحوه سازگاری و ابراز احساسات را فرا نمی‌گیرد و فقط به محتوای کتاب‌ها بها می‌دهد. می‌توان مدل تربیتی موجود را مدل طبی نامگذاری کرد. زیرا در چنین نظام تربیتی‌ای معلم همه چیز را می‌داند و دانش‌آموز هیچ چیز نمی‌داند. ممکن است این عقیده درباره تعدادی از دانش‌آموزان و معلومات دانش‌آموز صحیح باشد ولی درباره برداشت شخصی و کاربرد مطالب صادق نیست. عامل دیگری که موجب می‌شود دانش‌آموزان شتاب‌زده و بدون تفکر به حفظ اطلاعات و داده‌ها بپردازند نحوه ارزشیابی است. متأسفانه نمره هدف نهایی تعلیم و تربیت شده است. در این روش به وسیله نمره دادن به دانش‌آموزان آموخته می‌شود که فقط اصول و حقایق را فرا گیرند. در عین حال به دانش‌آموزان می‌آموزند که هیچ چیز ارزش ندارد مگر این که بتوان برای آن نمره‌ای در نظر گرفت. از همه مهمتر آن که دانش‌آموزان به حفظ کردن مطالب تشویق می‌شوند نتیجه آن که مطالب از نفر معلم به نفر دانش‌آموز و از نفر دانش‌آموز به روی ورقه امتحانی منتقل و سپس برای ابد فراموش می‌شود. بنابراین نحوه مرسوم ارزشیـــــابی کاملا محدود کننده و بی ثمر است و قوه تخیل و تفکر را در دانش‌آموزان از بین می‌برد.