استفاده از ريتالين

برای چه چیز بايد به کسي اعتراض نمود که چرا مي‌خواهد باهوش‌تر، داراي تمرکز بالاتر و مولدتر باشد؟ مطمئنا افزايش قواي شناختي فوايد بسياري براي جامعه و افراد خواهد داشت ونسبت به توزيع کنندگان قانوني متيل فنيدات (ريتالين) نبايد  اعتراضي داشته باشيم. متاسفانه، موضوع در مورد افراد سالمي که اين دارو را مصرف مي‌کنند، به اين راحتي نيست. پزشکان به طور متداول براساس محاسبه خطرها و فوايد نسبي، در مورد انجام يا عدم انجام يک مداخله تصميم مي‌گيرند. در مورد اين موضوع خطرها بر فوايد مي‌چربد.

ممکن است برخي پزشکان به طور واکنشي تصور کنند پاسخ به سوال مورد بحث واضحا «منفي» است. با همه اين اوصاف، پزشکان بايد درگير امر درمان بيماري‌ها باشند نه افزايش دادن قابليت‌هاي طبيعي افراد . اگر بخواهيم دقيق‌تر ارزيابي کنيم، ثابت مي‌شود که چنين امري غيرقابل اعتماد خواهد بود خصوصا هنگامي که شرايط انجام آن فاقد حد ومرزهاي خاص و واضح باشد. به عنوان مثال، اگر بتوان افراد کوتاه قامت را با هورمون رشد «درمان» کرد، آيا تفاوتي دارد که کوتاهي قامت آنها ناشي از کمبود هورمون رشد باشد يا ناشي از ساير علل؟ علاوه بر اين، استفاده فراگير از جراحي زيبايي جهت ارتقاي ويژگي‌هاي فيزيکي طبيعي نشان مي‌دهد بسياري از پزشکان باتوجه به چارچوب فرهنگي و انگيزه‌هاي صحيح، با مداخلات غيردرماني کنار آمده‌اند.

واضح‌ترين دليل براي اعتراض نسبت به مصرف متيل فنيدات جهت تقويت افراد سالم اين است که فوايد شناختي آن حداقل هستند حال آن که خطرهاي طبي آن چنين نيستند. در ايالات متحده اداره دارو و غذا براي متيل فيندات به دليل احتمال بالاي آن جهت سوءمصرف و وابستگي و خطرهايي نظير مرگ ناگهاني و عوارض جانبي قلبي ـ عروقي خطرناک، هشدار دهنده‌ترين اخطار ممکن راداده است. به علاوه، بروز آريتمي‌هاي قلبي خطرناک احتمالا در افراد مسن دچار مراحل اوليه بيماري‌هاي قلبي ـ عروقي (گروهي که احتمالا اين داروها را براي افزايش عملکرد استفاده مي‌کنند) بيشتر است. غيرپزشکاني که مصرف متعهدانه متيل فيندات توسط افراد سالم را ترويج مي‌کنند، به اين خطر توجه کافي نمي‌کنند.

علاوه بر عوارض جانبي طبي، از نظر مسايل شناختي نيز بايد اين دارو را سبک و سنگين کرد. به عنوان مثال، تمرکز بيشتر ناشي از مصرف طولاني‌مدت متيل فنيدات، احتمالا باعث فقدان خلاقيت که به طور معمول نيازمند آزاد شدن مرزهاي ذهني است، خواهد شد. اين موارد به ندرت مورد توجه قرار گرفته يا بررسي شده‌اند.

هنگام در نظر گرفتن فوايد، ممکن است چنين فرضيه‌اي مطرح کنيم که باهوش بودن براي دنيا مفيد است. بسياري از افراد باهوش تمايل دارند چنين باور کنند که ماحصل ذکاوت، فوايد واضحي براي جامعه فراهم مي‌آورد. شايد اگر باهوش‌ترين بازهم باهوش‌تر شود، پيشرفت‌ها تدريجا در جامعه رسوخ کند. اما اين واقعيت که  باهوش‌تر بودن به معناي عاقل‌تر بودن نيست ، حداقل بايد ما را لحظه‌اي به درنگ وادارد.. به علاوه، اين فايده مورد ترديد، در تقابل با دو خطر ديگر قرار دارد. اين خطرات شامل افزايش نابرابري‌هاي اجتماعي هم هست.

تقويت ناشي از داروها به شکل نامتناسبي در دسترس کساني خواهد بود که استطاعت مالي دارند. اگر تقويت‌ها در پيش افتادن فرد در يک دنياي رقابتي مفيد باشند، آنگاه داراها نسبت به ندارها مزيت ديگري براي خود به دست خواهند آورد. آشکار است که همين حالا هم حتي اگر نخواهيم نابرابري‌هاي اساسي‌تر موجود در مراقبت‌هاي سلامت، تغذيه، سرپناه و ايمني را ذکر کنيم، نابرابري‌هاي زيادِ موجود در زمينه آموزش، وضعيت مادي و طبقه‌ اجتماعي مزاياي نامتناسبي را به افراد خوش‌شانس از نظر اقتصادي - اجتماعي اعطا مي‌کند. با اين حال، آگاهي از وجود نابرابري‌هاي مزاحم، توجيه کننده اين نيست که با فراغ خاطر اين معضل را تشديد کنيم.

براي تصديق استفاده قانوني غيردرماني از متيل فنيدات و ديگر مواد تقويت کننده شناخت، هنوز خيلي زود است. لازم است کارآمدي و خطر داروهاي تقويت کننده شناخت در افراد سالم به ميزان کافي مورد تحقيق قرار گيرد.